و تو شدی

مدیون ـ

دلم گرفت

از یادگار ـ

یادگاریها

و گریستم

از بی طاقتی ـ

چشمها

و لرزیدم

از سنگسار ـ اندامم

به دست ـ هجوم ـ بی غیرت ـ

خیال

خیال را

چه سرشار

در نگاهت جاری کردم

و ندانستی تو

و

نخواندی تو

چیست این هجوم ـ مزمن

در ذهن ـ پریشانم

و تنها

خواندی

عشق را

از چشمانم

کاش میشد اعتراف کنم

به زخمی شدن تنم

که با دستان ـ زخم دیده ای

زخم دیده

کاش میشد

اقرار کنم

به سنگینی

تنم

که با دستان ـ سنگینی

لمس شده

کاش میشد

اقرار کنم

به بی قراری

چشمانم

ای آسمانی ترین بهار زندگی ام

شکوفا باد طنین دل انگیز صدایت

ای آسمانی ترین وجود خالق هستی

تمامی ستارگان تقدیم وجود پاکت

ای دنیای من

و ای شکوفاترین افسانه ی خلقت

تمام وجودم تقدیم تو باد

و ای نازنین یگانه ی من

بهترین بهار تقدیم سرافرازی تو باد

تو را چه جاودانه میپرستم

میخوانم

و نامت را

بر دوش میکشم

بر دوش این تن خسته ی بی جان

تو را با تمام نداری ام

دوست دارم

و میگزارم

آخرین واژه ی خلقت

در نبودم

نام زیبای تو را زمزمه کند

زمزمه ی این لبهای بی جان را ببین

و سایشش ده

با طنین صدایت

و روحم را

صیقل ده

با وجود پاکت

جاودان باقی بمانی

جاودانه ی من

بوسیدمت

با شوق بوسیدمت

و عطرت را بر دوش کشیدم

چه باقی ماند برایم

عطر بی ریای نفسهایت

نفسهای نابت

با نفسهایت انس گرفتم

همچو وجودت

وجود ـ دریاییت

مرا بوسیدی

و

زیر لب زمزمه کردی

که تا همیشه

برایم

باقی هستی

برای ـ من

و

برای

وجود من

چه زیبا بود

بوسیدن ـ

زمزمه وارت

در من باقی بمان

تو که

وجودت

در وجودم

رویید

جاودانه میبویمت

میبوسمت

و بر چشمانم

میگزارمت

دوستت دارم

در تبسم ـ لبهایت

یاد آور نگاهت شدم

نگاهت که به اندازه ی

گرمایی طاقت فرسا

قلبم را به هیجان آورد

نگاهت که

نگاه نبود

زندگی بود

زندگـیی ـ من

چشمانت

به وسعت تمام پهنای آسمان

و نور ستاره ها

آسمانی بود

آسمانی بودنت را فراموش نمیکنم

که آسمان ـ دنیایم شدی

آسمان ـ

تمام ـ

دنیایم

ای آغوشت امنترین جایگاه هستی

آسمانم باش

و برایم باقی بمان

جا زدم

و

گریختم

از وحشت

از وحشت ـ چشمانش

چشمان ـ

خمارش

جا زدم

از محفلی که

چشمانش در آن جای داشتند

چشمانش به وسعت ـ

تمام قلبم

و

تمامی وجودم

لرزه بر اندامم انداخت

من گریختم

جا زدم

از وحشت ـ

لرزش اندامم

.

.

.

پشیمانم

پشییمان از با تو بودن

و از با تو ماندن

شاید

آن زمان که به تو دل بستم

دل بستنم گناه بود

و خود گناهکار

ندانسته

و

ناخواسته

اسیر بی گناهی

گناهانم شدم

و ندانسته دل بستم

به تمام

دل بستگیهایم

من

بی گناه

گناهکار شدم

و

اکنون

در اوج

ترس و نفرت

میگریزم

از تمام

گناهانم

من

بی گناه

گناهکار شدم

و

اسیر گناهانم شدم

تو خود

بزرگترین

گناهم شدی

کاش نبودی

یا لااقل

در دنیای من

نبودی

درد کشیدم

درد کشیدنم را

میستایم

چون تو!

تو را

چه مستانه

بر دوش کشیدم

و از سنگینیت

خندیدم

و چنان

با سنگینیت

خو گرفتم

که با رفتنت

خود نیز

راهی شدم

راهی

بی راهه ها!!!

من

چه مستانه

تو را

بر دوش

کشیدم

و

خندیدم!

گناه کردم

چه لذیذ بود گناهم

و چه زلال

گناه در بطن مرداب

و چه زیبا

دریا در کنار مرداب

من چه دلداده به او

دل دادم

و با گناه

خود را در دل او

جا دادم

و چه

خالی ماندم

من چه پنهان

با دل دریاییم

در دل مردابیش

پنهان شدم

و

چه آسان

در نگاه ساده اش

جان دادم

من

به او

جان دادم